Showing posts with label എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി. Show all posts
Showing posts with label എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി. Show all posts

08 September, 2013

എന്റെ സ്ക്കൂള്‍ ഡയറി 16



എന്റെ സ്ക്കൂള്‍ ഡയറി 16

വ്യത്യസ്തനാം ഒരു ബാലന്‍


ഓണപരീക്ഷ തുടങ്ങി. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ വൈകി വന്നു ചിലര്‍. യൂണിഫോം ഇടാതെ വന്നവര്‍, ടൈം ടേബിള്‍ തെറ്റിച്ചെഴുതി സമയം മാറിപ്പോയവര്‍, പരീക്ഷാറൂം അറിയാതെ പാഞ്ഞു നടക്കുന്നവര്‍... ഇങ്ങനെ പലവിധ പ്രശ്നങ്ങള്‍.


“കൂള്‍ ഓഫ് ടൈം" കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഒമ്പതാം ക്ളാസ്സുകാരന്‍ സ‍ഞ്ജയ് വളരെ കൂളായി കടന്നു വന്നത്.

വൈകിയതിന് കാരണം തിര ക്കിയപ്പോള്‍ സ‍ഞ്ജയ് കൂളായി , അവന് പരീക്ഷക്കെത്താന്‍ തരണം ചെയ്യേണ്ടി വന്ന കടമ്പകള്‍ പറഞ്ഞു.
തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക


28 July, 2013

എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി 15





ഇരട്ട കുട്ടികളുടെ വീട്



ഇരട്ടക്കുട്ടികളാണ് 9G യിലെ ലിബിനും , നിബിനും. ഉയരവും രൂപവുമൊക്കെ ഒരു പോലെ.സൗമ്യരാണ്,ശാന്തശീലരാണ്.വിനയവും , അച്ചടക്കവുമൊക്കെയുണ്ട്. രണ്ട് ബെഞ്ചിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്.ഗണിതശാസ്ത്രം ഒന്നാം ആദ്ധ്യായത്തിന്റെ ടെസ്റ്റ് പേപ്പര്‍ നടത്തിയപ്പോള്‍ ലിബിന് ഫുള്‍ മാര്‍ക്ക്. ലിബിന് 15 ല്‍ 9.

ലിബിന്‍ ഹോം വര്‍ക്ക് കൃത്യമായി ചെയ്യും. കളിക്കാനും, കൂട്ടുകൂടാനും പോകാറില്ല. പക്ഷെ നിബിന്‍ അങ്ങനെയല്ല. കളി കഴി‍‍ഞ്ഞ് നിബിന്‍ തലേന്ന് വീട്ടിലെത്തിയത് രാത്രി ഏഴിന്. അതുകൊണ്ടാണ് ഹോം വര്‍ക്ക് ചെയ്യീതിരുന്നതെന്ന് നിബിന്‍.അപ്പോള്‍ അച്ചനും അമ്മയും വഴക്കു പറഞ്ഞില്ലേ എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഇല്ല എന്നായിരുന്നു ആ സഹോദരന്മാരുടെ മറുപടി.

അടുത്ത ദിവസം ക്ലാസ്സ് എടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ലിബിന്റെ കാത് ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടത്.കാതില്‍ ഒരു തിളക്കം. ഇരട്ടകളില്‍ മിടുക്കനെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്ന ലിബിന്‍ കാതു തുളച്ച് കമ്മലിട്ടിരിക്കുന്നു.ഷിബിനും കാതു തുളച്ചിട്ടുണ്ട്. കാര മുള്ളുകൊണ്ടാണ് കാതു തുളച്ചതെന്ന് അവര്‍ സമ്മതിച്ചു.

"കാതു തുളക്കാന്‍ അച്ചനും അമ്മയും അനുവാദം തന്നിരുന്നോ ?”
"തന്നു!”
“നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയാണോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയണം.”
ഞാന്‍ അവരുടെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തിരക്കി. "അച്ചനോടെനിക്ക് ചോദിക്കണം.”
"അച്ചന്‍ സംസാരിക്കില്ല.” ലിബിന്റെ മറുപടി.
മറ്റു കുട്ടികളും അത് ശരിവെച്ചു.

അല്‍പ്പനിമിഷം എനിക്ക് വാക്കുകള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
പിന്നെ ഞാന്‍ , അമ്മയുടെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ചോദിച്ചു. അമ്മയോട് വിളിച്ച് ചോദിച്ചോളാമന്ന് പറഞ്ഞു.
"നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയാണോ എന്ന് അമ്മ പറയുമല്ലോ . അങ്ങനെയെങ്കിലും സത്യം അറിയണം.”
അപ്പോള്‍ ലിബിന്‍ പറഞ്ഞു.
"അമ്മയും മിണ്ടില്ല.”
ക്ലാസ്സ് ഒന്നടങ്കം നിശ്ശബ്ദമായി.
മുഴുവന്‍ കുട്ടികളുടെയും കണ്ണുകള്‍ എന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്.
ലിബിന്‍ എന്നെതന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.ഞാന്‍ നിബിനെ നോക്കി.അവനും എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട് , കൂട്ടുകാരെയും നോക്കുന്നുണ്ട്.ശോകാര്‍ദ്രമായ ഒരു ചിരി രണ്ടു പേരും ചുണ്ടുകളില്‍ എനിക്കായി കാത്തുവെക്കുന്നുണ്ട്.

ഞാന്‍ വിവശനായി.കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട് കയറുന്നുവോ? പ്രതികരിക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ ഞാന്‍ പരിഭ്രമിച്ചു. സംയമനത്തോടെ ഞാന്‍ ഷിബിന്റെ തോളി‍ല്‍ പിടിച്ച് നിന്നു.
“ഒരു അങ്കിളിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞല്ലോ. ആ അങ്കിളിന്റെ നമ്പറായാലും മതി. തരുമോ ഞാന്‍ വിളിച്ചോളാം.”
ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ വാങ്ങിയില്ല. വെറുതേ ചോദിച്ചെന്നു മാത്രം.
വീണ്ടും ഞാന്‍ ഗണിതത്തിലേക്ക് കടന്നു.ചോക്കെടുത്ത് ബോര്‍ഡിനരുകിലേക്ക് നീങ്ങിയെങ്കിലും മനസ്സ് കലങ്ങിയിരുന്നു. പഠിപ്പിക്കാനായില്ല.
ലിബിന്റേയും, ഷിബിന്റെയും വീട്ടിലെ കാണാകാഴ്ച്ചകള്‍ കാണാന്‍ പറക്കുകയായിരുന്നു മനസ്സ്.
പെയ്ന്ററാണ് അവരുടെ അച്ചന്‍. ശാരീരിക വൈകല്യങ്ങള്‍ മറികടന്ന് ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടാകും അദ്ദേഹം എന്ന് ഞാന്‍ കരുതി. അങ്ങനെ ആ നാലംഗ കുടുംമ്പം മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടാകും.

ആ അച്ചന് ഇക്കാലമത്രയും തന്റെ പൊന്നു മക്കളെ "ലിബിന്‍", “ഷിബിന്‍" എന്ന് വിളിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാനോര്‍ത്തു. . സ്നേഹവാല്‍സല്യത്തോടെ "മക്കളേ" എന്ന് ഉരുവിടാന്‍ ആ അമ്മ കൊതിക്കുന്നുണ്ടാവുമല്ലോ .മക്കളും ആ വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിയോടെ കാത്തിരുന്ന ഒരു ബാല്യമുണ്ടാവും.

അവരുടെ വീട്ടിലെ മൗന നൊമ്പരങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ചകള്‍ . ഇങ്ങനെയൊക്കെയാവും ഓരോ കുട്ടികളുടെയും
ജീവിത സാഹചര്യങ്ങള്‍. നമ്മള്‍ അതൊക്കെ അറിയുന്നണ്ടോ? നമ്മുടെ മുന്നില്‍ ഇരിക്കുന്ന പത്തു നാല്‍പ്പതു കുട്ടികള്‍. അതൊരു വിശാലമായ ലോകം തന്നയാണ്. മനസ്സു തുറപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ത്തകളുമുണ്ട്, കണ്ണു നിറയ്കുന്ന കാഴ്ച്ചകളുമുണ്ട് . പഠിപ്പിക്കുന്ന നമുക്ക് അവിടെ നിന്ന് ഒരുപാട് പഠിക്കാം.

13 January, 2013

എന്റെ സ്ക്കൂള്‍ ഡയറി 14


സ്വരം മധുരം , ഗുരുദേവ കടാക്ഷിതം 
 
നാദം, ശ്രുതി, സ്വരം, രാഗം, എന്നിവയുടെ മേളനമാണ് സംഗീതം. മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ വികാരങ്ങളെയും ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും, ആവിഷ്ക്കരിക്കാനും സംഗീതത്തിന് കഴിയും.സംഗീതം ദൈവികമായി സിദ്ധിച്ച ഒരു വൈഭവമാണ്.ഹൃദയത്തില്‍ ഈശ്വരചൈതന്യം വിളയാടുമ്പോഴാണ് സംഗീതം സ്വര്‍ഗീയമാവുന്നത്.


സംഗീത സാഗരത്തിലാറാടുമ്പോള്‍ വിവിധ വികാരങ്ങളുടെ തിരമാലകള്‍ ആസ്വാദകരെ പൊതിയുന്നു.സംഗീതം ആഹ്ളാദിപ്പിക്കുന്നു. സംഗീതം ഉന്മേഷം പകരുന്നു.സംഗീതം സര്‍വ ദുഖങ്ങളും അകറ്റുന്നു.ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഗാനങ്ങള്‍ അവാച്യമായ അനുഭൂതി പകരുന്നു.


ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവന്റെ സ്തോത്രങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും മഹനീയമാണ് ദൈവദശകം.ഈ കൃതിയുടെ സാരത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയും , ഭാവത്തിന്റെ ആഴവും, ഭക്തിയുടെ ഉത്തുംഗതയും പകര്‍ന്നു തരുന്ന അനുഭൂതി അനിര്‍വചനീയമാണ്.


ശ്രീ എം എം ബിബിന്‍ മാസ് റ്റര്‍ (എസ് ഡി പി വൈ ബോയ്സ്  ഹൈസ്ക്കൂളിലെ സംഗീത അദ്ധ്യാപകനാണ് click here)ദൈവദശകം ആലപിക്കുമ്പോള്‍ അനുഭൂതികളുടെ തിരമാലകളിലേറി ആസ്വാദകര്‍ ആലോലമാടും.അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് വരികള്‍ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതി.കേരളത്തിലിന്നേവരെ ഒരു സംഗീത പ്രതിഭകളും ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു നവീന ഭാവമാണ് അദ്ദേഹം ദൈവദശകത്തില്‍ സന്നിവേശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.


'ദൈവമേ ! കാത്തുകൊള്‍കങ്ങ് കൈവിടാതിങ്ങു ഞങ്ങളെ' ഒരു സവിശേഷ ഭാവത്തില്‍ പാടിതുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ ഭക്തിയുടെ ശ്രീകോവില്‍ നട തുറന്ന പ്രതീതിയാണ്.പിന്നെ ഒന്നൊന്നായി ഭക്തിയുടെ പടവുകള്‍ കയറി ആ നാദധാര ഉയരുകയാണ്.മണിയൊച്ചയും, മന്ത്രധ്വനികളും മുഴങ്ങുന്നതു പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആ പാട്ട് മനസ്സില്‍ മാത്രമല്ല ശരീരത്തിലും ഒരു 'വൈബ്രേഷന്‍' ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.ഭക്തിയുടെ തരംഗങ്ങളെ വായുവിലൂടെ പ്രസരിപ്പിക്കുവാന്‍ സംഗീതത്തിന് കഴിയും എന്ന് പറയുന്നത് ഈ ഗാനം ശ്രവിക്കുമ്പോള്‍ ബോധ്യപ്പെടും.


നിരവധി വേദികളില്‍ ശ്രീ ബിബിന്‍ മാസ് റ്റര്‍ ദൈവദശകം തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയില്‍ ആലപിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പ്രശസ്ത വ്യക്തികള്‍ സാന്നിധ്യം വഹിക്കുന്ന വേദികളില്‍ ദൈവദശകം പ്രാര്‍ത്ഥനാ ഗീതമായി ആലപിച്ച് ബിബിന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ആനന്ദിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കേന്ദ്രമന്ത്രി ശ്രീ കെ വി തോമസ്, ശ്രീ വി എം സുധീരന്‍ , ശ്രീ സി കെ പന്മനാഭന്‍ ശ്രീ വെള്ളാപ്പിള്ളി നടേശന്‍ , സ്വാമി സന്ദീപ് ചൈതന്യ തുടങ്ങിയ വിശിഷ്ട വ്യക്തികള്‍ ബിബിന്‍ മാസ്ററ റുടെ ആലാപനത്തില്‍ ആകൃഷ്ടരായി മുക്തകണ്ഠം പ്രശംസിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.


ഒരു ചടങ്ങില്‍ ബിബിന്‍മാസ്റററുടെ ആലീപനം ശ്രവിക്കുവാനിടയായ ,എന്‍ സി സി യുടെ സുബേദാര്‍ മേജര്‍ ശ്രീ സുവര്‍ണ്ണകുമാര്‍ ഗായകനെ അനുമോദിച്ചത് ഇങ്ങനെയാണ്.”ബഹുത്ത് അച്ഛാ വോയ്സ്. ഇറ്റ്സ് എ ഗിഫ്റ്റ് ഓഫ് ഗോഡ് ". ആ ദൈവം ഗുരുദേവനായിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. ശ്രീ നാരായണഗുരുദേവന്റെ ചൈതന്യം അദ്ദേഹത്തില്‍ കളിയാടുന്നതുകൊണ്ടാവാം ഇത്ര ഭക്തിരസം തുളുംമ്പുന്ന വിധം ഗാനമാലപിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നത്. സംഗീത നഭസ്സില്‍ ഒരു ശുക്രനക്ഷത്രമായി ശ്രീ ബിബിന്‍മാസ്റ്റര്‍ ഉദിച്ചുയരട്ടെ, അതിന് ഗുരുദേവന്‍ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു.

08 July, 2012

എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി 11



മേജര്‍ രവി പറഞ്ഞത്

ഒബതാം ക്ലാസ്സില്‍ തോറ്റു. അടുത്ത വര്‍ഷം പത്താം ക്ലാസില്‍ അതിനക്കാള്‍ ഭംഗിയായി തോറ്റു.മാനക്കേടും, അച്ചന്റെ ശിക്ഷയും ഭയന്ന് ഒരു പയ്യന്‍ പട്ടാംബി സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് തീവണ്ടിയില്‍ കയറി.ബോംബെയില്‍ ചെന്നെത്തി.കുറെക്കാലം അലഞ്ഞു നടന്നു.വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം പട്ടാളക്കാരനായി നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തുന്നു.
        പട്ടാള ജീവിതത്തിനിടെ ആ പയ്യന് പഠിക്കണമെന്ന ഒരു വിചാരം വന്നു. പട്ടാളബാരക്കില്‍ കിട്ടുന്ന ഒഴിവു സമയങ്ങളില്‍ പഠിച്ച് പത്താം ക്ലാസ്സ് പാസ്സായി. പട്ടാളക്കാരനാണല്ലോ, ഒരു വിജയം കരസ്ഥമാക്കിയപ്പോള്‍ വീണ്ടും ജയിക്കണമെന്ന മോഹം! ഒരു യുദ്ധക്കൊതി. വീണ്ടും പഠിച്ചു. പ്രീഡിഗ്രിയും, ഡിഗ്രിയും ജയിച്ചു.അങ്ങനെയിരിക്കെ സ്പോര്‍സില്‍ കംബം കയറി. ട്രാക്കില്‍ ഓടി, ചാടി! നിരവധി മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുത്തു. പോള്‍വാള്‍ട്ടില്‍ ദേശീയ ചാംബ്യനായി. അതോടെ പട്ടാളക്കാരന് പ്രൊമോഷനായി. പടിപടിയായി ഉയര്‍ന്ന് പട്ടാളഓഫീസറാ‍യി.മേജര്‍ രവിയായി !
     പട്ടാളത്തില്‍ നിന്നും പിരിഞ്ഞ ശേഷം സിനിമയിലേക്കായി നോട്ടം . അവിടെയും നേട്ടങ്ങള്‍ കൊയ്തു. പേരിനോടൊപ്പം പുതിയൊരു പദവി കൂടി എഴുതി ചേര്‍ത്തു. “ സംവിധായകന്‍ മേജര്‍ രവി“ !
    ഞാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന വിദ്യാലയത്തില്‍ എസ് എസ് എല്‍ സി പരീക്ഷയില്‍ ഇപ്രാവശ്യം ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി നൂറു ശതമാനം വിജയമായിരുന്നു. മികച്ച വിജയം നേടിയ  വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ അനുമോദിക്കുവാന്‍ നടത്തിയ ചടങ്ങ് ഉദ്ഘാനം ചെയ്ത്കൊണ്ട് പ്രശസ്ത സിനിമാ സംവിധായകന്‍ ശ്രീ മേജര്‍ രവി പങ്ക് വെച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളാണ് മേല്‍ വിവരിച്ചത്. പത്താം ക്ലാസില്‍ ഇംഗ്ലീഷിനും, ഹിന്ദിക്കും തോറ്റ കുട്ടി പട്ടാളക്കാരനായി ജീവിതമാരംഭിച്ച്, മേജര്‍ രവിയായും, സംവിധായകന്‍ മേജര്‍ രവിയായായും മാറിയ ചരിത്രം അദ്ദേഹം കുട്ടികളോട് വിവരിച്ചു. ആഗ്രഹങ്ങള്‍ സഫലമാവണമെന്ന് മോഹവും, കഠിനമായ പരിശ്രമവും നടത്തിയാല്‍ എത്ര ഉന്നതമായ സ്ഥാനങ്ങളിലും എത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിയും എന്ന് അദ്ദേഹം സ്വന്തം അനുഭവങ്ങള്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
     ഇതു പോലെ നിരവധി രവിമാര്‍ നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്.വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ച് ഓടി, മദ്രാസിലേക്ക് തീവണ്ടി കയറി , പ്രശസ്തരായി മാറിയ സിനിമാക്കാര്‍ നിരവധിയുണ്ട്. ബോംബെക്കാരനായും, പേര്‍ഷ്യക്കാരനായും, വ്യവസായിയായും വളര്‍ന്ന് നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയവരുമുണ്ട്. പട്ടിണീയും, ദുരിതവും, കഷ്ടപ്പാടും ഏറെ സഹിച്ച് കഠിനമായി നടത്തിയ പരിശ്രമങ്ങള്‍ക്കൊടുവിലാണ് അവരോക്കെ ജീവിതം വെട്ടിപ്പിടിച്ചത്. ഇവരുടെയൊക്കെ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. സാധാരണ കുട്ടിക്ക് പോലും പരിശ്രമിച്ച് ഉന്നത നിലയില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിയും എന്ന ഉത്ക്രിഷ്ടമായ ഒരു സന്ദേശം ഇതില്‍ അന്തര്‍ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.
      എന്നാല്‍ ഇവരെപ്പോലെ ഒളിച്ചോടി ഒരു പരീക്ഷണത്തിന് തുനിയരുത്. മഹാനായിത്തീരാം എന്ന കരുതലോടെ ഒളിച്ചോടുന്നതിന് മുന്‍പ് ഒരു വട്ടം ആലോചിക്കണം.ഒളിച്ചോട്ടക്കാരിലെ മഹാന്മാരായി മാറിയവരെ ചരിത്രം വാഴ്ത്തുന്നുണ്ടാവാം. നരക യാതന അനുഭവിക്കുന്നവരും, കുപ്രസിദ്ധരായി മാറിയവരും ഏറെ ഉണ്ടെന്നതും അറിയണം.
    പണ്ടത്തെയും, ഇന്നത്തെയും സാഹചര്യങ്ങള്‍ വ്യത്യസ്തമാണ് . ഇന്ന് ഒരു പക്ഷെ ഒളിച്ചോട്ടക്കാര്‍ ചെന്നെത്തുന്നത് മാഫിയകളുടെയോ, ക്രിമിനലുകളുടെയോ കേന്ദ്രങ്ങളിലായിരിക്കാം! എന്തിന് വെറുതെ ബാല്യം കരിയിച്ചു കളയണം ? മാതാപിതാക്കളുടെ തണലില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ജീവിക്കാനും, പഠിക്കുവാനും, വളരുവാനുമുള്ള സാഹചര്യങ്ങളുണ്ട്. തോറ്റാല്‍ ജയിക്കാന്‍ പരീക്ഷയുണ്ട്. തെറ്റ് ചെയ്താല്‍ തിരുത്താന്‍ അവസരമുണ്ട്. ആഗ്രഹങ്ങള്‍ സഫലമാവാന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ബാക്കിയുണ്ട് ! പിന്നെയെന്തിന് ഒളിച്ചോടണം !

17 March, 2012

എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി 10

രാജേഷ് പറഞ്ഞ കഥ
(കഥയല്ല കാര്യം)

എം.എ. ലിറ്ററേച്ചറിന് മഹാരാജാസില്‍ പഠിക്കുകയാണ് രാജേഷ്. എന്റെ ഒരു പൂര്‍വ വിദ്യാര്‍ഥിയാണ് . ഒരിക്കല്‍
കണ്ടപ്പോള്‍ സ്കൂളില്‍ വെച്ചുണ്ടായ ഒരു അനുഭവം പറയട്ടെയെന്ന് അവന്‍ അനുവാദം ചോദിച്ചു. വൈമനസ്യ
ത്തോടെയാണെങ്കിലും രാജേഷ് അക്കഥ പറഞ്ഞു.
രാജേഷിന്റെ വാക്കുകള്‍ ....
ഞാന്‍ എസ്.എസ്.എല്‍ . സി. പാസ്സായി പോയതിനു ശേഷം ഒരു ദിവസം സാറിനെ കാണുവാന്‍ വന്നിരുന്നു.
എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.സാര്‍ അപ്പോള്‍ സ്റ്റാഫ് റൂമില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. സാര്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു
ണ്ടോ? ഒരു അപേക്ഷാഫോം പൂരിപ്പിക്കാന്‍ സാറിന്റെ സഹായം തേടി വന്നതായിരുന്നു ഞാന്‍ . ഞാന്‍ വളരെ
അധികം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന സാറിനെക്കൊണ്ട് തന്നെ ആ അപേക്ഷാഫോം പൂരിപ്പിക്കണമെന്നതായിരുന്നു എന്റെ
ആഗ്രഹം.ഒരു ജോലിക്ക് ആദ്യമായി അപേക്ഷിക്കുംബോള്‍ ,അത് സാറിനെക്കൊണ്ട് നിര്‍വഹിപ്പിക്കണമെന്ന
തായിരുന്നു എന്റെ അഭിലാഷം

പക്ഷെ , സാര്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു.
“പത്താം ക്ലാസ്സ് പാസ്സായ ഒരു കുട്ടി ഒരു അപേക്ഷാഫൊം പൂരിപ്പിക്കാന്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ഇംഗ്ലീഷ് വായിച്ചാല്‍
മനസ്സിലാവുമാല്ലോ ! അതു കൊണ്ട് രാജേഷ് തന്നെപൂരിപ്പിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്”

ഞാന്‍ സാറില്‍ നിന്നും ഇത്തരം ഒരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല.ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്ന സാറിനെ പരിചയപ്പെടുത്താ
ന്‍ കൂടിയാണ് കൂട്ടുകാരനെ ഒപ്പം കൂട്ടിയത്. അവന്റെ മുന്നില്‍ വെച്ച് സാറിതു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞി
ല്ല. ഞാന്‍ വീണ്ടും അഭ്യര്‍ഥിച്ചെങ്കിലും സാര്‍ ആ നിലപാട് വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചു.ഞാന്‍ ഫൊം തിരിച്ചു വാങ്ങി
പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
“ ഇതാണോ നീ പുകഴ്ത്തിപ്പറയാറുള്ള നിന്റെ മാഷ് !” കൂട്ടുകരന്റെ കമന്റ്.
ചൂരല്‍കൊണ്ട് അടിക്കുന്നതിനേക്കാളും, ബഞ്ചില്‍ കയറ്റി നിറുത്തുന്നതിനേക്കാളും, ക്ലാസ്സില്‍ പുറത്തു നിറുത്തുന്ന
തിനേക്കാളും വേദനാജനകമായി എനിക്കിത് തോന്നി.
സാര്‍ എന്താണ് ഇത്തരത്തില്‍ പ്രതികരിച്ചതെന്ന് ഞാന്‍ വളരെ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്. സാര്‍ നല്ലൊരു ഉദ്ദേശത്തോ
ടെയാണ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്ന് വളരെ ലളിതമായി പിന്നീട് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അല്ലെങ്കില്‍
അങ്ങനെ സമാധാനിച്ചു.
ഞാന്‍ തന്നെ ആ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരവും കണ്ടെത്തി അങ്ങനെ സമാശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
പക്ഷെ സാര്‍ ,എനിക്ക് സാറിനോട് പിണക്കമില്ല. സാറിനെ ഞാന്‍ എങ്ങനെ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നുവോ, അങ്ങനെ തന്നെ
ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു .ഇംഗ്ലീഷ് തുടര്‍ന്നു പഠിക്കണമെന്നു തന്നെയാണ് താല്‍പ്പര്യം. റിസര്‍ച്ച് ചെയ്യണമെന്ന്
കരുതുന്നു. സാറിന്റെ അനുഗ്രഹവും , പ്രാര്‍ഥനയും ഉണ്ടാവണം.........!
സ്കൂള്‍ മുറ്റത്തെ ആല്‍മരച്ചുവട്ടില്‍ ഇപ്പൊള്‍ ഞാനും , രാജേഷും മാത്രം !
കാറ്റില്‍ ഇലകള്‍ കിലുങ്ങുന്ന ശബ്ദം.പഴുത്തതും, ദുര്‍ബ്ബലവുമായ ചില ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞു വീണു.
ആ കാറ്റില്‍ എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന പുഴുക്കുത്തേറ്റ ചില ഇലകളും ഞെട്ടറ്റു വീണു.എന്നെനിക്ക് തൊന്നി.
എനിക്ക് ബോധോദയം ഉണ്ടായത് അപ്പോഴാണ്. അതിന് നിമിത്തമായത് രാജേഷാണ്.
ഒരു കൌമാരക്കാരനെ വേദനിപ്പിച്ചതിന് ഞാന്‍ നിര്‍വ്യാജം മാപ്പ് പറഞ്ഞു.ഏറെക്കാലം മനസ്സില്‍
ഒതുക്കിവെച്ച ആ സംഭവം തുറന്നു പറഞ്ഞ് എനിക്ക് വെളിച്ചം കാണിച്ചു തന്ന രാജേഷിന് ഞാന്‍ നന്ദി പറഞ്ഞു
അധ്യാപകരുടെ വാക്കുകളും, പ്രവര്‍ത്തികളും കുട്ടികളെ പലതരത്തിലും സ്വാധീനിക്കും .ഉയര്‍ത്താനും,
തളര്‍ത്താനും ആ വാക്കുകള്‍ക്ക് ശക്തിയുണ്ട്. ദാഷിണ്യമില്ലാത്ത വാക്കുകള്‍ എത്രയോ കുട്ടികളുടെ മനസ്സില്‍
പോറലേല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകാമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പോകുന്നു.

28 December, 2011

എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി 9

പുതിയ കുട്ടിയും, പുതിയ ടീച്ചറും


ഭരണ കര്‍ത്താവ് നിസ്സംഗനാവുംബോഴാണ് അച്ചടക്കരാഹിത്യമുണ്ടാവുന്നത്. അയാള്‍ അധികാരങ്ങളൊക്കെയും പങ്ക് വെച്ച് കൊടുക്കുന്നു. കസേരയില്‍ ദിവാസ്വപ്നംകണ്ടിരിക്കുന്നു.ഭരിക്കാന്‍ കൊതിയുള്ള അനുചരന്മാര്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഓടിനടന്ന് ഭരണം കൈയാളുന്നു.അവര്‍ പുതിയ നിയമങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നു.ഭരണാധികാരി എല്ലാത്തിലും വിരലടയാളം പതിപ്പിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു.
ഓരൊവ്യക്തിയും
അവരുടെ കടമകള്‍ ശരിയായി നിര്‍വഹിക്കുംബോഴാണ് മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുന്നത്. പുരോഗതി ഉണ്ടാവുന്നത്. മൂല്യബോധവും, ശാസ്ത്രീയ വീക്ഷണവും, സാമൂഹ്യ, സദാചാര ചിട്ടകളുമൊക്കെയുള്‍ക്കൊള്ളുന്ന തലമുറയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഉദ്ക്രിഷ്ടമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണ് അധ്യാപനം.ഒരു വിദ്യാലയത്തില്‍ പ്രധാന അധ്യാപകനും, മറ്റ് അധ്യാപകര്‍ക്കും നിര്‍വഹിക്കാനുള്ള കടമകള്‍ വിലപ്പെട്ടതാണ്.
ഒരു
ക്ലാസ്സും അവിടുത്തെ ചുമതലയുള്ള അധ്യാപികയും ചേര്‍ന്ന് ഒരു കുടുംബം പോലെയാകണം.നല്ല ഇംബം,നല്ല ഈണം, അവിടെ നിന്നുയരണം. ഒരൊ കുട്ടിയുടെയും പ്രശ്നങ്ങള്‍ , പോരായ്മകള്‍ , കഴിവുകള്‍ , അഭിരുചികള്‍ , മനസ്സിലാക്കാന്‍ അധ്യാപികക്ക് കഴിയണം. സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു പരിശ്ചേദമായിരിക്കും ക്ലാസ്സ് മുറി. ചേരികളില്‍ വസിക്കുന്ന കുട്ടികളുണ്ടാവും.പലവിധ പ്രശ്നങ്ങള്‍ നേരിടുന്ന കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാവും.ദുശ്ശീലങ്ങള്‍ ഉള്ളവുരുണ്ടാവും.പലവിധ ശേഷികളും, സദ്സ്വഭാവികളും, സമര്‍ഥരുമായ വിദ്യാര്‍ഥികളും ഉണ്ടാവും.ഇവരെയൊക്കെ സത്യത്തിന്റെ, നന്മയുടെ പാതയിലൂടെ വെളിച്ചം കാണിച്ച് മുംബേ നടക്കുക എന്നത് മികച്ച അധ്യാപികക്ക് മാത്രം കഴിയുന്ന കര്‍മ്മമാണ്.
ഇവിടെ
നമ്മള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് മാത്രുകയാവണം.ലാളിത്യവും, സത്യസന്ധതയും അച്ചടക്കവും ജീവിത മന്ത്രമായി നമ്മള്‍ സ്വീകരിക്കണം.നമ്മുടെ ഭാഷ, ശീലങ്ങള്‍ , എല്ലാം അവര്‍ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ വസ്ത്ര ധാരണം പോലും അവര്‍ക്ക് പ്രചോദനമാകണം. പ്രലോഭനമാകരുത്.ഫാഷന്‍ പരേഡ് നടത്താനെന്ന പോലെയല്ല അധ്യാപകര്‍ വിദ്യാലയത്തില്‍ വരേണ്ടത്. അവര്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതൊന്നും കുട്ടികള്‍ക്ക് ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.ടീച്ചര്‍ ജ്യോമട്രി എഴുതിയും വരച്ചും ഒക്കെ പഠിപ്പിക്കും. പക്ഷെ കുട്ടി പഠിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കില്‍ മനസ്സില്‍ പതിയുന്നത് ടീച്ചറുടെ ജ്യോമട്രിയാണ്. നമ്മള്‍ ഇതിന് അവസരമൊരുക്കണോ ?
പണ്ടത്തെ
കുട്ടികളല്ല ഇന്ന് ക്ലാസ്സിലിരിക്കുന്നത്. മൊബൈല്‍ ഫോണും, കംബ്യുട്ടറും, ഇന്റര്‍നെറ്റും ഒക്കെ കൈയിലൊതിക്കിയിരിക്കുന്നവരാണ്. അവര്‍ക്ക് സ്വീകരിക്കാവുന്ന വിജ്ഞാനത്തിന് , കാണാവുന്ന കാഴ്ച്ചകള്‍ക്ക് പരിധിയില്ല. പത്തും , പതിനാലും വയസ്സുള്ള അവരുടെ മുന്നില്‍ നാം തോറ്റു കൊടുക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.തെറ്റും,ശരിയും,നന്മയും,തിന്മയും വേര്‍തിരിച്ചു കാണിക്കുവാനും പ്രശ്നങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന കുട്ടികളെ സ്വാന്തനിപ്പിക്കുവാനും നമുക്ക് കഴിയണം. ഇവരെ നേരെയാക്കാന്‍ എനിക്ക് പറ്റില്ല എന്ന് പറയരുത്.ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ചുമതല മറ്റുള്ളവരെയേല്‍പ്പിച്ചൊഴിയരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുംബോള്‍ള്‍ വിലയിടിയുന്നത് ആ അധ്യാപികക്കാണ്.അവിടെ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ജയിക്കുന്നു. ടീച്ചര്‍ തോല്‍ക്കുന്നു.ഭാവിയില്‍ ഇത്തരം അധ്യാപികമാര്‍ പ്രധാന അധ്യാപകരായി വന്നാലുള്ള സ്ഥിതി എന്തായിരിക്കും ?

14 August, 2011

എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി 8

എന്റെ സ്കൂൾ ഡയറി 8

കൂട്ടം തെറ്റുന്ന കുട്ടികൾ

ഒരു വെളുപ്പാൻ കാലം. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനു സമീപമുള്ള പള്ളിയുടെ മുറ്റത്ത് തെരുവു നായ്ക്കൾ കുരച്ചു ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം ഓർ കരച്ചിലും ഉയർന്നു. വികാരിയച്ചൻ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്ത് വാതിൽ തുറന്നു. വെളിച്ചം കണ്ടതൊടെ ഒരു കുട്ടി അങ്ങൊട്ട് ഓടിക്കയറി. പതിനഞ്ചു വയസ്സിൽ താഴെ പ്രായം. വിതുംബി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.” എന്നെ രക്ഷിക്കണം. എന്നെ വീട്ടിലെത്തിക്കണം.”

ഷിഹാബ് എന്നണവന്റെ പേര് .ഷിഹാബിന്റെ കുടുബ വിശേഷം ഇങ്ങനെ. സ്നേഹവും, ശാസനയും നൽകാൻ ഉമ്മ വീട്ടിലില്ല. ഗൾഫിൽ ജൊലി തേടിപ്പൊയിട്ട് നാലു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. രണ്ട് ഇത്താത്തമാർ വാപ്പയോടൊപ്പം മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ താമസിക്കുന്നു. മുത്തുമ്മയോടൊപ്പം വാ‍ത്തുരുത്തിലാണ് ഷിഹാബ് താമസിക്കുന്നത്.

അർദ്ധവാർഷിക പരീക്ഷക്ക് എല്ലാ വിഷയങ്ങൾക്കും ഷിഹാബ് തോറ്റു.ഓപ്പൺ ഹൌസിന് വരാൻ വാപ്പ തയ്യാറായില്ല.പരീക്ഷാഫലം അറിഞ്ഞപ്പോൾ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കാനും വാപ്പ മടി കാണിച്ചില്ല. വീടു വിട്ടിറങ്ങിയ ഷിഹാബ്, എവിടെയൊക്കെയോ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് ഒടുവിൽ പള്ളിമേടയിലെത്തുകയായിരുന്നു.

രാഗേഷിന്റെ അച്ചനും,അമ്മയും ഉദ്യോഗസ്ഥരാണ്. രാഗേഷ് പഠിച്ച് ഉന്നതസ്ഥാനത്ത് എത്തണമെന്ന ഒരോറ്റ ആഗ്രഹമേ അവർക്കുള്ളു. സ്കൂളിലെ പഠന കോലാഹലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തുന്ന രാഗേഷ് ഉടനെ റ്റ്യൂഷന് പോകുന്നു. അവിടെ നിന്നും വീട്ടിലെത്തുന്നത് രാത്രി ഒംബതിനു ശേഷം.പിന്നെ ഒന്നും വയ്യ.

രാഗേഷ് അഞ്ചു മണിക്ക് ഉണരുന്നു. അല്ല, അമ്മ ഉണർത്തുകയാണ്. രാവിലെ ഏഴുമുതൽ ഇംഗ്ലീഷിനും, മാത്ത്സിനും പ്രത്യേക റ്റ്യൂഷനുണ്ട്. സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കാൻ അനുവാദമില്ല. രേഷ്മ അനുജത്തിയാണ്. അവളുടെ ഗ്രേഡ് എയും, എ പ്ലുസൂമൊക്കെയാണ്. കൂടാതെ പ്രസംഗം, ക്വിസ്, എന്നിവക്ക് സമ്മാനം വാങ്ങുന്നവളും.!

“രേഷ്മയെ നോക്കിപ്പഠിക്ക്, ഇവനിങ്ങനെയായല്ലോ‘ എന്നാണ് അച്ചന്റെ വിഷമം.

അവധി കഴിഞ്ഞ് സ്കൂൾ തുറന്ന ദിവസം തന്നെ മാത്ത്സ് പേപ്പർ കിട്ടി. അതിന് രാഗേഷ് തോറ്റു.അന്ന് അമ്മയുടെ വക ഒരടിയും കിട്ടി. “ഒന്നിനും കൊള്ളരുതാത്തവനെന്ന്“ ഒരു ശാപവും!

പിറ്റേ ദിവസം സ്കൂളിലേക്ക് പോയ രാഗേഷ് തിരിച്ചു വന്നില്ല. “എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്, പത്രത്തിൽ ഫോട്ടോ കൊടുത്താൽ ഞാൻ ചാകും.” എന്നൊരു ഭീഷണിയും എഴുതി വെച്ച് ആ പത്താം ക്ലാസ്സുകാരൻ വീടിന്റെ പടികളിറങ്ങിപോയി.

അച്ചനും, അമ്മയും തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തക്കേടുകളുടെ നടുവിലാണ് അർജുൻ വളർന്നത്.അച്ചൻ ജൊലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തുന്നത് ആഴ്ച്ചയിലൊരിക്കൽ മാത്രം.മകന്റെ കൊച്ചു കുസ്രുതികൾക്ക് അമ്മ കൂട്ടുനിന്നു. മകന്റെ പല കാര്യങ്ങളും അമ്മ, അച്ചനോട് പറഞ്ഞില്ല.പലതും പൂഴ്ത്തി. അർജുന്റെ പതിനാലാം വയസ്സിൽ ഒരു കുഞ്ഞനുജത്തി പിറന്നതോടെ സംഗതികൾ തകിടം മറിഞ്ഞു. അർജുന് കുഞ്ഞനുജത്തിയെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.അർജുനിൽ മനസിക പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു.

ഈ സമയത്ത് സ്കൂളിൽ നിന്നുമുള്ള ടൂറിൽ ചേരണമെന്ന് അർജുൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.രണ്ടായിരത്തൊളം രൂപ വേണം. അച്ചൻ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് വരുംബോൾ പൈസ സംഘടിപ്പിച്ച് തരാമെന്ന് ഉറപ്പ് നൽകി ജോലിക്ക് പൊയി.

അന്ന് അർജുൻ സ്കൂളിൽ വന്നില്ല. ടൂറിനുള്ള പൈസ സംഘടിപ്പിക്കാൻ അവൻ ജൊലിക്ക് പൊയതാ‍ണെന്നാണ് അമ്മ ക്ലാസ് ടീച്ചറെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. വിവരമറിഞ്ഞ അച്ചൻ പരിഭ്രാന്തനായി ഫൊണിൽ സ്കൂളിലേക്ക് വിളിച്ച്. പിറ്റേന്ന് സ്കൂളിലേക്ക് അർജുനെ അയക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അർജുൻ അന്ന് വൈകീട്ട് വീട്ടിൽ എത്തിയതുമില്ല.

അമ്മ പിന്നീടാണ് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ പറയുന്നത്. അർജുൻ ഡസ്സ് പാക്ക് ചെയ്ത് ബാഗിലാക്കിയാണ് പോയത്. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ദൂരെയെവിടെയൊ ആണ് ജൊലിക്ക് പൊയിരിക്കുന്നത്. ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞേ വരികയുള്ളുവെന്ന്.

ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്ന അമ്മ എന്തിനാണ് സത്യം അച്ചനിൽ നിന്നും മറച്ചൂ‍ വെച്ചത്?

ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന സറീന 90 ശതമാനത്തിനു മേൽ മാർക്ക് വാങുന്ന മിടുക്കിയാണ്. ജനിച്ച വീടും ,മണ്ണും അന്യാധീനപ്പെടുത്തി നാടു വിട്ടു പൊയ വാപ്പയെകുറിച്ച് കേട്ടറിവ് മാത്രമേയുള്ളു.ഏതൊ വിദൂര ദേശത്ത് തനിക്ക് വേണ്ടി ഉമ്മ ജീവിക്കുണ്ടെന്ന അവൾക്കറിയാം.ഉമ്മ അയക്കുന്ന കത്തുകളിലൂടെ ആ സ്നേഹ സ്പർശം അനുഭവിച്ചു കൊണ്ട് , സ്കൂളിന് സമീപമുള്ള ഉമ്മയുടെ പരിചയക്കാരിയുടെ വീട്ടിൽ പേയിങ്ങ് ഗസ്റ്റ് ആയി കഴിയുകയാണ് സറീന.

ഒരു ദിവസം സറീനയുടെ ഉമ്മ വന്നു. സ്കൂളിൽ നിന്നും ടി.സി. വാങ്ങി കൊണ്ട് പോകാനും ആ ഉമ്മക് പരിപാടിയുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ, ഇപ്പൊൾ താമസിക്കുന്ന വീട് വിട്ട്, എങ്ങും പൊകാൻ അവൾക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല. അമ്മയിൽ നിന്നു പൊലും നുകരാനാകാത്ത സ്നേഹം അനുഭവിപ്പിച്ച ടീച്ചർ. അമ്മയെപ്പൊലെ പരിലാളനവും, സംരക്ഷണവും നൽകിയ അന്യയായ വീട്ടമ്മ. പെറ്റമ്മയെക്കാളും പോറ്റമ്മമാരോടായിരുന്നു സരീനക്ക് ആന്മബന്ധം ! ഇവരെ വിട്ടു പിരിയാൻ സറീനക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.സറീനയുടെ ശാഠ്യത്തിന് വഴങ്ങി ഉമ്മ പോയി. കുറച്ചു ദിവസം സറീന ക്ലാ‍സ്സിൽ വന്നില്ല. ടീച്ചർക്ക് ഒരു ദിവസം ഒരു കത്ത് കിട്ടി.

“പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചർ, അമ്മ പിണങ്ങിപ്പൊയതറിഞ്ഞല്ലോ. ഞാനും പൊകുകയാണ്. അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കല്ല, എങ്ങോട്ടെങ്കിലും.” സ്വന്തം സറീന.

ഷിഹാബും, രാഗേഷും, സറീനയുമൊക്കെ അസ്വസ്തരായ ഇളം തലമുറയുടെ പ്രതിനിധികൾ മാത്രമാണ്.ജീവിത ശീലങ്ങളുടെ ശക്തമായ അടിത്തറ പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കേണ്ട കുടുംബാന്തരീക്ഷം പോലും കുട്ടികളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു.പണ്ടത്തെ കുട്ടികൾ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന കഥകൾ കേട്ടാണ് വളർന്നിരുന്നത്. എന്നാലിന്ന് ടെലിവിഷനാണ് അത്തരം മുത്തശ്ശിമാരുടെ സ്ഥാനത്തിരിക്കുന്നത്.ഈ ടെലിവിഷൻ മുത്തശ്ശി പറയുന്ന കഥകളാകട്ടെ, കണ്ണീരിന്റെയും, അക്രമത്തിന്റേതുമാണ്.അനുകരണീയമായ മാത്രുകകൾ സമൂഹത്തിലില്ല.അധർമ്മവും, അനീതിയും ആണ് വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നത്.പണം ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്തും നേടാം എന്ന വ്യവസ്തിതിയിൽ പണത്തിന് വണ്ടിയുള്ള നെട്ടോട്ടമാണ്.മദ്യവും, മയക്ക് മരുന്നും വരുത്തി വെക്കുന്ന വിപത്തുകൾ ഒരു വശത്ത്. കംബ്യുട്ടറു, മൊബൈൽ ഫൊണും, വഴി തെറ്റിക്കുന്ന ദുരവസ്ത വേറെ. ഇതൊക്കെ കണ്ടു കൊണ്ടാണ് കുട്ടികൾ വളരുന്നത് എന്നൊർക്കണം.

30 July, 2011

എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി 7


ലക്ഷ്യബോധം

എറണാകുളം ബോട്ട് ജട്ടി ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ ഒരു വലിയ ആൽമരമുണ്ട്.പറവൂർക്ക് ബസ് വരുന്നതും കാത്ത് ഈ ആൽ മരച്ചോട്ടിൽ ഞാൻ നിൽക്കാറുണ്ട്.. അങ്ങനെ ഒരു സായാഹ്നം. ഒരു ബൈക്ക് എന്റെ അരികിൽ വന്നു നിന്നു. ഹെൽമറ്റ് തലയിൽ നിന്നും എടുത്തുയർത്തി , ഒരു യുവാവ് ബൈക്കിൽ നിന്നുമിറങ്ങി എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു .

“ സാറിന് പിടികിട്ടിയില്ല അല്ലേ എന്നെ ?“ അയാൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ സമീപത്തേക്ക് വന്നു.ബുൾഗാൻ താടി. സുന്ദരമായ വേഷം.

സത്യത്തിൽ എനിക്ക് ആ പയ്യനെ ഒറ്റനൊട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായില്ല.അവൻ എന്റെ ഒരു ശിഷ്യൻ ആണെന്നുള്ള കാര്യം തീർച്ചയാണ് .അല്ലാതെ സാർ എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്യില്ലല്ലൊ ! വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള കൌമാരക്കരനായ ഒരു ഹൈസ്കൂൾ വിദ്യാർഥിയുടെ മുഖം മനസ്സിൽ നിന്നും ചികഞ്ഞെടുക്കാൻ സമയം വേണമല്ലൊ. അതിനു വേണ്ടി ഞാ ൻ ഒരു ചൊദ്യം എടുത്തിട്ടു.ഒരു ഫ്രണ്ടിനെ മീറ്റ് ചെയ്യാനാണ് ഇവിടെ എത്തിയതെന്ന് അവന്റെ മറുപടിയും കിട്ടി.എറണാകുളത്ത് മാർക്കാറ്റിങ്ങ് എക്സിക്യുട്ടിവ് ആയി ജൊലി ചെയ്യുന്നെന്നും, എം.ബി.എ.ബിരുദം കഴിഞ്ഞെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു.

ആ ശബ്ദം, സംസാര രീതി, ശരീര ചലനങ്ങൾ……ആ നിമിഷത്തിൽ പണ്ടത്തെ ഒരു കുട്ടി എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നു. “ശ്രീജിത് ദാസ് “ പണ്ടത്തെ നാടകക്കാരൻ. മിമിക്രി, മൊണോആക്റ്റ്, മത്സരങ്ങളിലെ സ്ഥിരം ജേതാവ്. …

കലാകാരനെന്നുള്ള ഖ്യാദി ഒരു വശത്ത് ! കുരുത്ത ക്കേടുകളുടെ അധിപനെന്ന അപഖ്യാദി മറുവശത്ത് ! ക്ലാസ്സിലെത്തുന്ന അധ്യാപകർക്ക് തലവേദന ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രീജിത്ത് മിടുക്കൻ. ഒന്നുകിൽ ബഞ്ചിന് മുകളിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ക്ലാസ്സിന് പുറത്ത് ! ഇതായിരുന്നു ശ്രീ‍ജിത്തിന്റെ ചരിത്രം.

പണ്ടത്തെ ആ വില്ലൻ പയ്യനല്ല ഇപ്പോൾ എം.ബി.എ. ക്കാരനായി എന്റെ മുന്നിൽനിൽക്കുന്നത്.

“ കേൾക്കട്ടെ ശ്രീജിത്ത് വിശേഷങ്ങൾ !“

മാർക്ക്റ്റിംങ്ങ് ജൊലി കൊള്ളാമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.ഇനിയും പഠിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹം. ഡോക്ടറേറ്റ് എടുക്കണം. റിസർച്ച് ചെയ്യാൻ അടുത്ത മാസം രാജസ്ഥാനിലേക്ക് പൊകുകയാണ്. വീട്ടിൽ വേറെ പ്രൊബ്ലംസ് ഒന്നും ഇല്ല. ഇപ്പൊഴാണെങ്കിലേ നടക്കൂ സാർ. ഫാമിലി സെറ്റപ്പൊക്കെ ആയാൽ പിന്നെ പഠിപ്പ് നടക്കില്ല.

ശ്രീജിത്ത് ദാസിന്റെ ജീവിതാവബോധം എത്ര മഹനീയമാണെന്ന് ഞാൻ അൽഭുതപ്പെട്ടു.ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം കുട്ടികൾ ! ഹിന്ദു പത്രത്തിൽ വായിച്ച ഒരു വാർത്ത ഞാൻ ശ്രീജിത്തിനോട് പറഞ്ഞൂ‍. ലിംകാ ബുക്ക് ഒഫ് വേൾഡ് റെക്കൊർഡ്സിൽ സ്ഥാനം നേടിയ ഏഴ് പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദമുള്ള ആദ്യ ഇൻഡ്യക്കാരനായ എറണാകുളം സ്വദേശി ജോൺ സാറിന്റെ കഥ.ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരന്റെ മക്കളിൽ ഏഴാമനായി ജനിച്ച് , പട്ടിണിയുടെ നടുവിൽ വളർന്ന്, ഉച്ച ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാനാകാതെ പഠിച്ച് ഡോക്ടറേറ്റ് ഉൾപ്പെടെ ഏഴ് പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദങ്ങൾ കരസ്തമാക്കിയ ജോൺ സാറിന്റെ ജീവിതം നൽകുന്ന സന്ദേശമെന്താണ് ? പ്രതികൂലമായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ വളർന്ന എത്രയൊ പേർ ഉന്നതങ്ങളിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു.പരിശ്രമിച്ചാൽ എത്തിച്ചേരാൻ പറ്റാത്ത ഇടങ്ങളില്ല എന്നതല്ലേ?

ശരിയാണ് സാർ. ശ്രീജിത്ത് ദാസ് പറഞ്ഞു. “എന്റെ അനുഭവത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട് സാർ. നമ്മൾ പറയില്ലേ, പഠിക്കാൻ കഴിവു വേണമെന്ന്. കഴിവല്ല വേണ്ടത്. AIM വേണം! ”

“ലക്ഷ്യ ബോധം അല്ലേ? “ ഞാനത് ശരിവെച്ചു.

“അതെ സാർ”

അത്തരമൊരു എയിം ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ ഇന്ന് ശ്രീജിത്ത് ഈ നിലയിൽ ആകുമായിരുന്നില്ല.ശ്രീജിത്തിന് കഴിവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.ആ കഴിവുകൾ ആണ് അന്ന് കലാരംഗത്തും തിളങ്ങി നിന്നത്. പിന്നീട് പാകമായ ഒരു മനസ്സിൽ ലക്ഷ്യബോധം ഉണർന്നപ്പൊൾ കഴിവുകളെ നേർവഴിക്ക് തിരിച്ചു. ശ്രീജിത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കട്ടെ എന്നു ഞാൻ ആശംസിച്ചു.

05 July, 2011

എന്റെ സ്കൂള്‍ ഡയറി 6

ചൂരലിന്റെ ചൂട്

പഠന കാലത്ത് അധ്യാപകരിൽ നിന്നും ഒരിക്കലെങ്കിലും ‘തല്ല്’ വാങ്ങാത്ത വിദ്യാർഥികൾ ഇല്ലാതിരിക്കില്ല.ക്ലാസ്സ് മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്ത് ചൂരൽ ഒരു അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരുന്നു.വൈകി വരുന്നതിന് ,ഹോം വർക്ക് ചെയ്യാത്തതിന് , ഗുണനപ്പട്ടിക പഠിക്കാത്തതിന് , വർത്തമാനം പറഞ്ഞതിന് , അടുത്തിരിക്കുന്നവനെ തൊണ്ടിയതിന് എന്നിങ്ങനെ പല പല കുറ്റങ്ങൾക്കാവും “ചൂരൽ’ ശിക്ഷ പ്രയോഗം കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുക. പണ്ടത്തെ തല്ലു വീരന്മാരായ പല ഗുരുശ്രേഷ്ഠരും ശിക്ഷ്യന്മാരുടെ മനസ്സുകളിൽ ജീവിക്കുന്നത് ഭയ ഭക്തി ബഹുമാനങ്ങളൊടെ തന്നെയാണ്.

അധ്യാപകർ കുട്ടിയെ ശിക്ഷിച്ചാൽ രക്ഷിതാക്കൾക്ക് പരാതി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.വീടിന്റെ തൂണിലും,മരത്തിലും മറ്റും മക്കളെ കെട്ടിയിട്ട് തല്ലുന്ന പിതാക്കന്മാരാണ് പണ്ടുണ്ടായിരുന്നത്.

’ഒന്നുള്ളുവെങ്കിൽ ഒലക്കക്ക് കൊട്ടി വളർത്തണം എന്നായിരുന്നു പ്രമാണം”.

എന്റെ ബാല്യത്തിൽ ,സമപ്രായക്കാരായ അയൽ വാസികളായിരുന്ന ഉണ്ണി, അശോകൻ, സജീവ് എന്നിങ്ങനെ പല കൂട്ടുകാരെയും അവരുടെ അച്ഛൻ മരത്തിൽ കെട്ടിയിട്ട് പുളി വടി കൊണ്ട് അടിക്കുന്ന കാഴ്ച്ച നോക്കി ഭയത്തൊടെ നിന്നിട്ടുണ്ട്.അച്ഛൻ പിൻ വാങ്ങുന്ന തക്കം നോക്കി അവരുടെ അമ്മ വന്ന് അഴിച്ചു വിടും.ഇന്ന് ഉണ്ണി  പോലിസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്. അശോകനും, സജീവനുമൊക്കെ ബിസിനസ്സ് നടത്തി നല്ല നിലയിൽ ജീവിക്കുന്നു.

വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ‘ചൂരൽ പ്രയോഗം ‘ നിയമം മൂലം നിരോധിക്കപ്പെട്ടു.മക്കളെ തല്ലാൻ അച്ചനമ്മമാർക്കും ഭയമാണ്.

ഒരു പൂർവ വിദ്യാർഥിയെ ഈയിടെ യാത്രക്കിടെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ചുപോയത്. പത്ത് ബി ഡിവിഷനിലാണ് പഠിച്ചിരുന്നതെന്ന് അവൻ തന്നെ പറഞ്ഞു. പേര് സജിത്ത്.ഇപ്പോൾ ബാംഗ്ലൂരിൽ ബി.എസ്സി നഴ്സിങ്ങിന് പഠിക്കുന്നു.ട്രെയിനിറങ്ങി വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രക്കിടയിലാണ് എന്നെ കണ്ടത്.ബംഗ്ലൂരിലേയും,നാട്ടിലേയും, കുടുംബത്തിന്റെയുമൊക്കെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞു..എന്റെ ബസ്സ് വരാറായി.അതിനിടെ ഒരു കാര്യം കൂടി സജിത്ത് പറഞ്ഞു..

‘പത്തിൽ വെച്ച് സാർ എന്നെ തല്ലിയത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ? മൂട്ടിലിട്ട് രണ്ട് അടി അടിച്ചത് ! സാറിനെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അന്നത്തെ ആ അടിയുടെ ചൂട് വീണ്ടും അനുഭവിച്ചു.

’ഒരു ചെറു ചിരിയോടെയാണ് സജിത്ത് ഇത്രയും പറഞ്ഞത്.എന്റെ ബസ്സ് വന്നു. സജിത്തിനൊട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ ബസ്സിൽ കയറി.ബസ്സ് നീങ്ങുകയാണ്. എന്റെ കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്നും സജിത്ത് മറഞ്ഞു.

എന്റെ ചിന്തകളിൽ കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടു കൂടുകയായിരുന്നു.മറ്റു വല്ലതും പറയാതെ അടിയുടെ കാര്യം ഇത്ര പ്രാധാന്യത്തോടെ പറഞ്ഞതെന്തു കൊണ്ടാണ് ?ആ അടിയുടെ ചൂട് അവൻ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്? കുറ്റം ചെയ്തിട്ട് തന്നെ യാകുമൊ അവൻ അടി വാങ്ങിയത്? എങ്കിൽ ആ ശിക്ഷ അർഹമെന്ന് കരുതി ആശ്വസിക്കുകയും , അക്കാര്യം വിസ്മരിക്കുകയൂം ചെയ്യുമായിരുന്നില്ലേ? ഒരു കുറ്റവും ചെയ്യാതിരുന്നവനെ പിടിച്ച് വെറുതെ അടിച്ചതാവുമൊ?

അങ്ങനെയുമാവാമെന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചു.

അധ്യാപകർ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാറില്ലെ? ക്ലാസ്സിൽ ഒരു തല്ല് പിടുത്തം. ഉടനെ ഒരു ചൂരൽ പ്രയോഗം നടത്തും.ഇടിച്ചവനും, ഇടി കൊണ്ടവനും, പിടിച്ചുമാറ്റാൻ ചെന്നവനും, ചിലപ്പോൾ കാഴ്ച്ചക്കാർക്കും ഒക്കെ അടി കിട്ടും! 

( പോലിസ് മുറ അല്ലേ ? പിന്നെ എങ്ങിനെ ചൂരൽ പ്രയോഗം നിരോധിക്കാതിരിക്കും ?) 

ഇത്തരത്തിൽ ,സജിത്തിന് അകാരണമായി അടി കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാകാമെന്നായി എന്റെ നിഗമനം.അങ്ങിനെയുള്ള ഒരു ശിക്ഷയുടെ വേദന ഒരിക്കലും മറക്കുകയില്ല, അല്ലേ സജിത് ?

എന്തായാലും, സജിത്തുമായുള്ള എന്റെ കൂടിക്കാഴ്ച്ച എന്റെ മനസ്സിൽ അശാന്തിയുടെ ഒരു അഗ്നിപർവതത്തിന് തീ കൊളുത്തി.

ആഘോഷങ്ങളുടെ ആഗസ്റ്റ്

         2018 ലെ പ്രളയ കാലത്തെ ഓണാഘോഷത്തിനു ശേഷം ഏട്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഇപ്രാവശ്യമാണ് ഓഗസ്റ്റും ഓണവും ഒരുമിച്ചത് .      അക്കാലത്ത് കേരളത്തിൽ  അത...